Alkimia Interactive rozszerzając znany nam świat, dodała między innymi serię zadań łowieckich pt. „Bestie z Khorinis”. Zadania są też związane z osiągnięciem „Anatomaniak” oraz pośrednio z osiągnięciem „Ambitniak„.
Cała seria składa się z pięciu zadań. Aby je rozpocząć, musimy podnieść odpowiednie księgi zatytułowane „Bestiariusz z Khorinis” występujące w grze w pięciu tomach. Każde z zadań najpierw kieruje nas do „kogoś, kto zna się na rzeczy”. W tym przypadku będzie to znany nam myśliwy Cavalorn. Zadanie z tomu pierwszego polega na odpowiedzeniu na parę pytań, a te z kolejnych egzemplarzy wymagają od nas zapolowania na potwory i przyniesienia odpowiednich trofeów.
Poniżej znajdziecie opis ksiąg i zadań wraz z ich lokalizacją. Niektóre księgi w późniejszych etapach gry pojawią się także do kupienia u handlarzy.
Bestie z Khorinis I
Jak zostało opisane wcześniej, aby rozpocząć zadanie, będzie nam potrzebny pierwszy tom „Bestiariusza z Khorinis”. Znajdziemy go w chatce Jana przy jeziorze przed wejściem do Nowego obozu. Pierwsza księga traktuje o dobrze znanych nam ścierwojadach. Po pokazaniu jej Cavalornowi zada nam on parę pytań dotyczących ścierwojadów. Odpowiedzi znajdziecie w pierwszym tomie bestiariusza. Jeśli chcecie gotowe rozwiązanie, poniżej znajdziecie pełny dialog.
Ścierwojady posiadają ochronne płytki. Gdzie się one znajdują?
Wzdłuż górnej części kręgosłupa.
Te puste komory w czaszce – dlaczego są wyjątkowe?
Wzmacniają komunikację.
I wreszcie – dlaczego zbijają się w stada? Zastanów się.
Aby bronić swoich żerowisk.
Za wykonanie zadania otrzymujemy 50 punktów doświadczenia oraz umiejętność pozyskiwania płytek z czaszek ścierwojadów.
Tom I: Pospolite Bestie
Pospolity ścierwojad to jedno z najbardziej powszechnie występujących zwierząt. Ten duży, nielotny ptak zjada wszystko, co znajdzie się w zasięgu jego dzioba. Preferuje tereny otwarte, najczęściej niezbyt gęste lasy lub trawiaste równiny. Odstrasza intruzów z niezwykłą wytrwałością i zaciekłością.
Najbardziej charakterystyczną cechą anatomiczną ścierwojada jest jego czaszka – struktura kostna pełniąca kilka funkcji:
- Korona czaszki: nakładające się na siebie płytki kostne wzmocnione złożoną siecią ścięgien.
- Komory rezonansowe: puste przestrzenie wewnątrz czaszki, które wzmacniają dźwięki na dużych odległościach.
- Dziób: zakrzywiony i ząbkowany od strony wewnętrznej – zdolny rozerwać nawet najtwardsze truchło.
W przeciwieństwie do drapieżników padlinożercy wolą wypierać gatunki konkurujące z nimi o źródła pożywienia, wykorzystując przewagę liczebną oraz agresywne zachowania.
Ścierwojad porusza się z wręcz zaskakującą zwinnością. Przemieszcza się z niezbyt zwartych grupach, wykorzystując silne nogi do wykonywania długich skoków i wykazując się przy tym znaczną zręcznością. W razie wystąpienia zagrożenia stado koordynuje ataki za pomocą głośnych nawoływań, a ich głos wzmacniany jest przez wspomniane wcześniej komory czaszki.
Bestie z Khorinis II
Drugi tom bestiariusza opisuje organy wewnętrzne krwiopijców i pełzaczy oraz ich właściwości. Znajdziemy go w Starej Kopalni w dziurze niedaleko Alepha lub w chacie Wilka w Nowym Obozie (najwyżej położony dom). Po pokazaniu jej Cavalornowi zaproponuje on nam, że może nauczyć nas, które organy są dużo warte, jeśli znajdziemy i przyniesiemy mu odpowiednią próbkę. Po przeczytaniu księgi, w której duży nacisk położony jest na bardzo duże pełzacze, można łatwo domyślić się, że chodzi o królową pełzaczy, z którą dane nam będzie walczyć w drugim rozdziale.
Próbka, o której mowa, to gruczoł feromonowy królowej, który możemy z niej wyciągnąć. Po otrzymaniu przedmiotu dostaniemy 500 punktów doświadczenia oraz wpis do dziennika. Gdy wrócimy do Cavalorna będziemy mogli oddać mu gruczoł, za co dostaniemy kolejne 500 punktów doświadczenia oraz umiejętność pozyskiwania cennych narządów ze stworzeń.
Alternatywnie możemy odmówić przekazania mu przedmiotu i znaleźć kogoś, kto to od nas odkupi. W tym przypadku oprócz zmiany zdania i finalnym oddaniu tego Cavalornowi, mamy dwie opcje:
- Możemy udać się do Riordiana, który zaoferuje nam do wyboru 300 bryłek rudy lub esencję życia.
- Możemy udać się do Cor Kaloma, który da nam za to 2 eliksiry magicznej energii oraz 2 eliksiry uzdrawiające.
Tak samo, jak w przypadku oddania Cavalornowi, za sprzedanie gruczołu i ukończenie zadania otrzymamy 500 punktów doświadczenia.
Tom II: Organy wewnętrzne oraz ich właściwości
Korelacja między wielkością stworzenia a siłą alchemiczną jego organów jest jednym z najciekawszych prawideł natury. Jad w pełni rozwiniętego krwiopijcy może powalić dorosłego mężczyznę, podczas gdy użądlenie jego mniejszego krewniaka wywołuje jedynie niewielki obrzęk. Zasada ta zdaje się obowiązywać w przypadku wielu innych zwierząt zamieszkujących wyspę, choć niewielu jest śmiałków, którzy odważają się badać największe okazy.
Pełzacze wykazują prawdopodobnie najbardziej niezwykły przykład adaptacji do otaczającego środowiska, mianowicie złożone gruczoły feromonowe, które regulują ich zachowania społeczne. U zwykłych osobników narządy te pełnią proste funkcje, takie jak znakowanie terytorium, koordynacja ruchów stada i przyciąganie partnerów do rozrodu. W zapisach historycznych znaleźć można jednak wzmianki o ogromnych jaskiniach, w których dziesiątki pełzaczy poruszało się w sposób niemal zsynchronizowany, co świadczy o tym, że niektóre osobniki posiadają znacznie bardziej zaawansowane mechanizmy komunikacyjne. Autorzy niektórych tekstów sugerują wręcz istnienie całych sieci tuneli, gdzie niższe rangą w hierarchii stadnej pełzacze znalazły się pod wpływem jakiejś centralizującej siły.
Potencjał alchemiczny wzmocnionych gruczołów pełzaczy pozostaje w dużej mierze koncepcją czysto teoretyczną. Nieliczne udokumentowane próbki osiągnęły zawrotne ceny pośród magów i uczonych. Pozyskanie nienaruszonych gruczołów z większych pełzaczy okazało się jednak niemal niemożliwe, a ci, którzy natrafili na takie okazy, rzadko przeżywali wystarczająco długo, by spisać swe spostrzeżenia.
Bestie z Khorinis III
Kolejny tom znajdziemy w jaskini po lewej stronie po wejściu na terytorium orków przez bramę, której pilnuje dwóch strażników (miejsce, w którym znajdował się Diego w Gothicu 2). Opisuje on naturalne sposoby ochrony i pancerze na przykładzie jaszczurów oraz brzytwiaków.
Od razu po pokazaniu księgi Cavalornowi nauczy on nas pozyskiwania łusek jaszczura, a następnie poprosi nas o przyniesienie trzech sztuk jaszczurzych łusek pozyskanych z ich grzbietów. Dzięki temu zobaczy, że znamy podstawy i nauczy nas pozyskiwania płytek brzytwiaka.
W spisie umiejętności po nauczeniu nas pozyskiwania łusek przez Cavalorna widnieje informacja „Umożliwia prawidłowe pozyskiwanie kościanych łusek jaszczura i płytek brzytwiaka”. Mimo takiego wpisu, na tym etapie nie jesteśmy w stanie wyciąć płytek brzytwiaków.
Za przyniesienie łusek otrzymamy 850 punktów doświadczenia i umiejętność pozyskiwania płytek brzytwiaka.
Tom III: Naturalne pancerze i ochrona
Spośród wszystkich stworzeń żadne nie może dorównać imponującym adaptacjom obronnym jaszczurów. Ciało tych gadów pokryte jest kostnymi łuskami, a dokładniej płytkami naturalnego pancerza, które pokrywają ich grzbiet i boki. Najbardziej charakterystyczne są łuski grzbietowe, które tworzą wyraźny grzebień wzdłuż kręgosłupa. Każda płytka jest połączona z ciałem indywidualnie, zapewniając ochronę i elastyczność.
Najwyraźniej cechę tę widać u jaszczurów zielonołuskich: ich zazębiające się łuski tworzą naturalny pancerze, zauważalny dzięki połyskowi w słońcu. Żółte oczy i wydatne zęby odzwierciedlają terytorialną naturę jaszczurów, choć te rzadko oddalają się od upatrzonego miejsca odpoczynku, które zazwyczaj jest dobrze nasłonecznione i znajduje się w pobliżu zbiornika wodnego.
Znacznie niebezpieczniejszy krewny, brzytwiak, posiada o wiele bardziej zaawansowany system obronny. Ciała brzytwiaków pokryte są ciemnymi, zazębiającymi się płytkami, które tworzą coś w rodzaju pełnego pancerza. Najbardziej rzuca się w oczy wyraźny grzebień, gdzie płytki tworzą ostre wypustki. W połączeniu z solidną budową ciała i agresywnym usposobieniem brzytwiak stanowi znacznie większe zagrożenie niż jego krewniacy.
Prawidłowo pozyskanie fragmenty naturalnego pancerza brzytwiaka błyskawicznie znajdują nabywców zarówno pośród zbrojmistrzów, jak i alchemików.
Bestie z Khorinis IV
Tom 4 znajdziemy na południu obozu na bagnie w chatce Shrata. Tematem tej księgi są egzotyczne bestie, a konkretniej węże błotne, na które przyjdzie nam właśnie zapolować. Cavalorn nauczy nas jak oskórować te stworzenia i poprosi nas o przyniesienie mu skór i dwóch płytek z jednego błotnego węża. Za oddanie mu trofeów otrzymamy 250 bryłek rudy oraz 1000 punktów doświadczenia.
Tom IV: Bestie egoztyczne
Niewiele stworzeń wzbudza pośród doświadczonych myśliwych tak wielki respekt jak wąż błotny. Nie mając naturalnych wrogów na (w większości niezbadanych) obszarach, na których występują, bestie te osiągają długość do pięciu metrów i łączą w sobie nienasycony apetyt z umiejętnością poruszania się zarówno na lądzie, jak i w wodzie, dzięki charakterystycznemu dla wężowatych kształtowi ciała. Ogromne, poczwórne szczęki pełne są haczykowatych zębów przystosowanych do rozrywania i rozszarpywania zarówno mięsa, jak i kości.
Największe wyzwanie dla łowców, którym przychodzi mierzyć się z wężami błotnymi, stanowi i egzoszkielet. Większość prób pozyskania trofeów kończy się rozdartą skórą i roztrzaskanymi płytkami chitynowymi, czyli w wielkim skrócie: utratą cennych łupów, której można zapobiec, jeśli posiada się odpowiednią wiedzę.
Kluczem do sukcesu jest zrozumienie wzajemnego oddziaływania warstw ochronnych węża błotnego: jego skóra połączona jest z egzoszkieletem, a organy te tworzą w ten sposób złożoną strukturę. Konwencjonalne metody skórowania nieuchronnie powodują uszkodzenie jednej lub obu warstw.
Wyniki pewnych badań sugerują, że warstwy te można rozdzielić dzięki dokładnej znajomości naturalnych punktów stycznych, szczególnie w okolicach szczęk, gdzie napięcie skóry jest słabsze. Wiedza ta jest bardzo cenna, ponieważ zarówno skóra, jak i chitynowe płytki zachowują swoje właściwości jeszcze na długo po ich pozyskaniu.
Bestie z Khorinis V
Ostatni tom znajdziemy dopiero w późniejszych rozdziałach, gdy dostaniemy się do wieży Xardasa. Leży on na stole w głównej komnacie, w której z reguły przebywa. Opisuje on śmiercionośne bestie, a dokładniej cieniostwory. Znajdziemy tam też wzmiankę o szczególnej odmianie tej bestii. O pojedynczym, samotnym okazie, który doskonale wtapiał się w otoczenie ośnieżonych, górskich szczytów, ponieważ jedno futro było śnieżnobiałe. Jak można się łatwo domyślić, będzie to nasz kolejny cel.
Kluczowa informacja z tej książki jest taka, że rzeczywiście jest to pojedynczy okaz. Jeśli więc chcemy ukończyć to zadanie, musimy nauczyć się wcześniej pozyskiwania futer ze zwierząt lub zaczekać do momentu aż pokażemy księgę Cavalornowi. Jeśli pokazując mu ją, nie będziemy umieć ściągać futer, nauczy nas on tego za darmo.
Mroźnego cieniostwora, znajdziemy na śnieżnej górze obok Starej Kopalni. Początek wspinaczki znajduje się na ścianie po prawej stronie, wychodząc przez bramę (lub po lewej gdy patrzymy w stronę kopalni). Gdy już uporamy się z bestią i przyniesiemy futro Cavalornowi, nauczy on nas wyjmowania kręgosłupów z ciał cieniostworów. Jeśli dopiero co ubiliśmy bestię, możemy wrócić na górę, póki truchło nie zgnije i wyciągnąć kręgosłup także z mroźnej odmiany. Oprócz tego otrzymamy 1500 punktów doświadczenia za ukończenie zadania.
Tom V: Stworzenia zabójczo niebezpieczne
Pośród bestii zamieszkujących wyspę szczególne miejsce zajmują cieniostwory. To nie tylko najsilniejsze, lecz także wzbudzające największy niepokój stworzenia, z jakimi może się zmierzyć łowca. Ich potężne cielsko zwieńczone charakterystycznym rogiem skrywa moc wykraczającą daleko poza atrybuty siły fizycznej. W zapisach wielokrotnie pojawiają się wzmianki o spowijających stworzenia owe obłokach ciemności, jak gdyby wytwarzały one w jakimś procesie cienie, które następnie z nich wypływają. Nasuwa się zatem wniosek, że cieniostwór dysponuje jakąś formą naturalnej magii – pradawnej, pierwotnej i nieokiełznanej.
Naturalne siedlisko owej bestii jest równie tajemnicze jak ona sama. Najczęściej spotyka się ją w gęstych borach i lasach lub odosobnionych pieczarach, z dala od siedzib innych zwierząt. (Odnotowano wszelako przypadki jej występowania w górskich ostępach). Wszędzie jednak, gdzie się pojawia, wtapia się w mrok. Przyczaja się, czekając cicho i cierpliwie na odpowiedni moment, aby zaatakować niczego się niespodziewającą ofiarę.
Na szczególną uwagę zasługują doniesienia myśliwych, którzy twierdzą, że widzieli niezwykłą odmianę tego stworzenia w okolicach ośnieżonych, górskich szczytów. Opowiadają oni mianowicie o pojedynczym, samotnym okazie, który doskonale wtapiał się w otoczenie, ponieważ jedno futro było śnieżnobiałe. Jak dotąd nie odnotowano żadnych bliższych spotkań ze stworem, a jedynie świadectwa o jego zaobserwowaniu przez łowców. Jeden z nich podsumował swą relację w następujący sposób: „Stwierdziłem, że mogę albo wrócić do siebie i opowiedzieć tę historię, albo spróbować podejść zwierza, ale wtedy żadna z tych dwóch rzeczy już się raczej nie wydarzy”.
Wszystkie księgi i wejście na śnieżną górę na mapach
Poniżej znajdziecie mapy przedstawiające lokalizację wszystkich ksiąg bestiariusza oraz gdzie znaleźć początek drogi na śnieżną górę z mroźnym cieniostworem.
